"چه امیدی؟ چه امید؟ 

چه نهالی که نشاندم 

من  و بی بر گردید... " 

ته کشیدم! 

"ته کشیدن چه جوریه؟
ته کشیدن یعنی حرفی نداشتن،یعنی بی حس و حال بودن،بعنی بی شوق و بی حرارت بودن...."

آقای نوروز زاده می گن دنیا که به آخر نرسیده....

می گم مگه برا ناراحتی فقط دنیا باید به آخر برسه؟ 

نمیدونم- نمیدونم مشکل چیه؟ واقعن نمیدونم. باید برم برا اسکن مغزم، ببینم آیا هنوز در سرم چیزی به نام مغز هست؟! 

آقای نوروز زاده دوباره می گن برا چیزی که ارزششو نداره نباید اینقد ناراحت باشی... 

اما مسئله اینه که من اینقد نابودم، همین ناراحتیا کافیه برام.

آقای نوروز زاده خیلی باهام حرف می زنه... 

الناز... بقیه هم... 

خسته شدم از خنده های زورکی.. خنده های الکی... 

"من به نومیدی خود معتادم"

غصه م از اینه که جور بی ملاحظه گی های من رو باید بقیه بکشن... 

.

.

. 

می رم کانون، فایده نداره، سکوت و تنهایی اونجا بدتره. 

سر شبه. با وجود نگاه های ترسناک همیشه، دوباره تنهایی می رم برا قدم زدن... 

با اینکه آلبوم جدید رضا یزدانی رو دانلود کردم، می رم آلبوم اصلش رو می خرم. 

حالم بهتره... 

.

.

. 

حق با دکتر غفاری هستش... واقعن من هنوز نمی دونم چی می خوام؟ چیکار می خوام بکنم؟